X
تبلیغات
دل‌نامه

دل‌نامه

در خانه ما رونق اگر نيست، صفا هست

دخترک شاد پیرهن قرمزی                               با موهای همیشه کوتاه و وزوزی
راه میری همش با وسواسی،                          که کثیف نشی موقع بازی
مامان میدوزه پیرهن زری                                 میگه از تو گِلا یه وقت نپری
می‌ترسی اما پر دردسری                                آخرش می‌گیری حرفو سرسری
دخترک ساده سر به هوا                                  تو که بازی می‌کنی با بچه‌ها
 
عاشق آلبالوخشکه‌های بابا،                           
همه دنبالتن تو کوچه‌ها                             
چادر نماز می‌بندی به پشتیا                            خونه می‌سازی واسه عروسکا
گوش نمیدی به حرف بزرگترا                             که بهم نریز خونه رو دختر بلا
دخترک شلوغ و آتیش پاره                               عاشق دامن و رژ و گوشواره
تو خانم زیبای یه عالمی آره                             نمی‌خوای اینو کسی یادش بره

دخترک وروجک عاشق نماز                              هیچی بلد نیستی از عشوه و ناز
دم اذون می‌کنی راز و نیاز                                که
یه عزیز دیگه رو خدا نبره باز
دخترک شیطون و خجالتی                               آخه این چه رفتاریه چه عادتی؟
می‌خوای بزرگ بشی چرا بی‌طاقتی؟                نمی‌دونی بچگی رو داری عاریتی
دخترک سرخوش و خل و دیوونه                        اونی که منتظر بازی و مهمونه
آخه کی آینده رو خونده کی میدونه؟                  که از این روزا برات هیچی نمیمونه
دخترک بازیگوش و شر مهد کودک                     همیشه تو کشمکش و بازی و کتک
بزرگ نشو بزار بمونی کوچک                            هیچی نمیدونی از زمونه از فلک
گوش کن به حرفام بعد این همه سال                میبینم روزی رو که شدی بی پر و بال
دیگه شعر نمیخونی حتی سال تا سال              هیچی قشنگ نیست، همه چی وبال
دیگه ذوق نمیکنی حتی با جایزه                       پر از غم میشی، پر از عارضه
ضربه میخوری از بد حادثه                                پر از پند میشی، پر از موعظه
دخترک شاد پیرهن قرمزی                               سیب داری رو دامنت، سیب قرمزی
کاش گوش بدی به حرفای راس راسی               کاش نذاری بازم بدنت بازی...

به يادگار مانده از جمعه بیست و دوم فروردین 1393ساعت 17:25 به قلم جوجو|

اگر از حال من پرسی،
خوشم تنها، خوشم خسته
گریبانم شده چاک و
زبان من شده بسته.
                              اگر از حال من پرسی،
                              پلاسی هست، حالی نیست
                              زمان طی می‌شود هر دم
                              برای من خیالی نیست.
                                                                   اگر از حال من پرسی،
                                                                   نمی‌دانم جوابت را
                                                                   نمی‌دانم چه گویم باز،
                                                                   جواب التهابت را...
                                                                                                اگر از حال من پرسی،
                                                                                                بگویم شکر، آرامم
                                                                                                بگویم شکر کاو امروز،
                                                                                                ز فردایم نمی‌دانم...
اگر از حال من پرسی،
زمانم سخت و سنگین است
نه در دریاچه‌ها آبی،
نه رویایی که رنگین است.
                              اگر از حال من پرسی،
                              پرم از حرف تکراری
                              پرم از چشم باز و باز،
                              و از حس جنون عاری
                                                                    اگر از حال من پرسی،
                                                                    بگویم خوب، ممنونم
                                                                    نگویم چیز دیگر، هیچ
                                                                    که در دردم، که در خونم
اگر از حال من پرسی،
بگویم: حال تو خوب است؟
اگر طفره روی، گویم:
بگو! اوضاع مطلوب است؟

                             اگر از حال من پرسی،

                             بدانم نیک خواهی تو

                             پناه و ملجائی که نه،

                             برایم بد نخواهی تو.

اگر از حال من پرسی،

ز یادت باز ممنونم

تو کی از حال من پرسی؟

چرا از خواب مفتونم؟!...

به يادگار مانده از پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392ساعت 18:36 به قلم جوجو|

محو در نگاه زل کودکان شیرخواره

گاه هم وزن پر

گاه به مانند خزیدن وال روی شن‌های ساحلی

بی‌انتظار مسافری که می‌آید

بی چشمداشت به مسافری که نمی‌آید

بی نگاه به مسافری که مسافر نمی‌شود.

بی ترس از لوله‌های صاف اندوسکوپی

با لبخندهای کودکانه

بی توجه به نتایج مثبت تست‌ها

بی‌تعجب از نتایج منفی‌

چون کوه استوار

چون علف لغزان و لرزان.

بی موج گیسوان فر

در امواج دریاهای نرفته

یورتمه در ترافیک‌های سنگین

با کوله‌ای بر پشت

با کوله‌ای بر پشت

با کوله‌ای بر پشت

و بادی که نمی‌برد او را

هر صبح:

بسم الله

آمنتُ بالله

و توکلتُ علی الله

هر شب:

الهی شکر

که گذشت

و طلوع به معنای روز دیگری‌است

و همه چیز همان جایی است

که قرار بوده باشد.


به يادگار مانده از دوشنبه دوازدهم اسفند 1392ساعت 21:13 به قلم جوجو|


من نمانم روزگار، خط بماند يادگار
» نصیحت
» بی چشمداشت
» ساعت‌ها
» در آن نفس...
» همچون تمام روزهای نیامده
» حافظانه
» سه‌گانه سوم: Before Midnight
» سه‌گانه دوم: Before Sunset
» سه‌گانه اول: Before Sunrise
» رقاص
Design By : Pars Skin