دل‌نامه

در خانه ما رونق اگر نيست، صفا هست

شبانگاهان که بغض از چهره مهتاب می‌جوشید

خدایم را صدا کردم

برای تک تک مردم

برای آرزوهاشان دعا کردم...

نمی‌دانم

گمانم در حق شخصی

که من باشم،

جفا کردم...

نمی‌دانم

نمی‌دانم

ز نیک و بد چه‌ها کردم...

بریدم آنقَدَر فکری به حال قصه‌ها کردم.

کجاوه‌وار بر بستند محمل‌ها

و رخ بستند از دل‌ها

و اینسان آرزوهایم وداع کردند.

گره وا می‌شود، باشد

نه حتی کور هم خوب است

من آسان رشته امّید و الفت را رها کردم...

گذشتم از همه دیروز و از فردا

و حالم را فنا کردم.

خدایا شاهد من باش در این عصر

در جمعه

که پشت پا زدم بر هر چه نیک و پست

عطا بخشیده و ترک لقا کردم...

گریزی نیست می‌دانم

که در دامم، که هیچم نیست آرامم...

خدایا پس گناهم چیست؟

تو می‌دانی،

نمی‌دانم

نمی‌دانم...

خدایا من بریدم

خدایا بر ته خط ها رسیدم

خدایا گریه کردم لابه کردم، بی‌نصیبم

تو هم دادی فریبم....

خدایا دیدی و هیچم نگفتی

نگفتی رنج دیدم...

خدایا این دعای من برای من

دمی بگذر ز من، از ناله‌های من

دمی هم حرکتی میکن برای من

بیا بگذر ز حال ضجه‌ها و لابه‌های من

...

خداوندا ببخشا حرف‌های من!

فقط مرگ است سزای من

فقط مرگ است سزای من

فقط مرگ است سزای من

 .....

به يادگار مانده از جمعه پنجم اردیبهشت 1393ساعت 17:20 به قلم جوجو|

دخترک شاد پیرهن قرمزی                               با موهای همیشه کوتاه و وزوزی
راه میری همش با وسواسی،                          که کثیف نشی موقع بازی
مامان میدوزه پیرهن زری                                 میگه از تو گِلا یه وقت نپری
می‌ترسی اما پر دردسری                                آخرش می‌گیری حرفو سرسری
دخترک ساده سر به هوا                                  تو که بازی می‌کنی با بچه‌ها
 
عاشق آلبالوخشکه‌های بابا،                           
همه دنبالتن تو کوچه‌ها                             
چادر نماز می‌بندی به پشتیا                            خونه می‌سازی واسه عروسکا
گوش نمیدی به حرف بزرگترا                             که بهم نریز خونه رو دختر بلا
دخترک شلوغ و آتیش پاره                               عاشق دامن و رژ و گوشواره
تو خانم زیبای یه عالمی آره                             نمی‌خوای اینو کسی یادش بره

دخترک وروجک عاشق نماز                              هیچی بلد نیستی از عشوه و ناز
دم اذون می‌کنی راز و نیاز                                که
یه عزیز دیگه رو خدا نبره باز
دخترک شیطون و خجالتی                               آخه این چه رفتاریه چه عادتی؟
می‌خوای بزرگ بشی چرا بی‌طاقتی؟                نمی‌دونی بچگی رو داری عاریتی
دخترک سرخوش و خل و دیوونه                        اونی که منتظر بازی و مهمونه
آخه کی آینده رو خونده کی میدونه؟                  که از این روزا برات هیچی نمیمونه
دخترک بازیگوش و شر مهد کودک                     همیشه تو کشمکش و بازی و کتک
بزرگ نشو بزار بمونی کوچک                            هیچی نمیدونی از زمونه از فلک
گوش کن به حرفام بعد این همه سال                میبینم روزی رو که شدی بی پر و بال
دیگه شعر نمیخونی حتی سال تا سال              هیچی قشنگ نیست، همه چی وبال
دیگه ذوق نمیکنی حتی با جایزه                       پر از غم میشی، پر از عارضه
ضربه میخوری از بد حادثه                                پر از پند میشی، پر از موعظه
دخترک شاد پیرهن قرمزی                               سیب داری رو دامنت، سیب قرمزی
کاش گوش بدی به حرفای راس راسی               کاش نذاری بازم بدنت بازی...

به يادگار مانده از جمعه بیست و دوم فروردین 1393ساعت 17:25 به قلم جوجو|

اگر از حال من پرسی،
خوشم تنها، خوشم خسته
گریبانم شده چاک و
زبان من شده بسته.
                              اگر از حال من پرسی،
                              پلاسی هست، حالی نیست
                              زمان طی می‌شود هر دم
                              برای من خیالی نیست.
                                                                   اگر از حال من پرسی،
                                                                   نمی‌دانم جوابت را
                                                                   نمی‌دانم چه گویم باز،
                                                                   جواب التهابت را...
                                                                                                اگر از حال من پرسی،
                                                                                                بگویم شکر، آرامم
                                                                                                بگویم شکر کاو امروز،
                                                                                                ز فردایم نمی‌دانم...
اگر از حال من پرسی،
زمانم سخت و سنگین است
نه در دریاچه‌ها آبی،
نه رویایی که رنگین است.
                              اگر از حال من پرسی،
                              پرم از حرف تکراری
                              پرم از چشم باز و باز،
                              و از حس جنون عاری
                                                                    اگر از حال من پرسی،
                                                                    بگویم خوب، ممنونم
                                                                    نگویم چیز دیگر، هیچ
                                                                    که در دردم، که در خونم
اگر از حال من پرسی،
بگویم: حال تو خوب است؟
اگر طفره روی، گویم:
بگو! اوضاع مطلوب است؟

                             اگر از حال من پرسی،

                             بدانم نیک خواهی تو

                             پناه و ملجائی که نه،

                             برایم بد نخواهی تو.

اگر از حال من پرسی،

ز یادت باز ممنونم

تو کی از حال من پرسی؟

چرا از خواب مفتونم؟!...

به يادگار مانده از پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392ساعت 18:36 به قلم جوجو|


من نمانم روزگار، خط بماند يادگار
» فقط آمین
» نصیحت
» بی چشمداشت
» ساعت‌ها
» در آن نفس...
» همچون تمام روزهای نیامده
» حافظانه
» سه‌گانه سوم: Before Midnight
» سه‌گانه دوم: Before Sunset
» سه‌گانه اول: Before Sunrise
Design By : Pars Skin